En dan plots, gaat het niet meer...

14-05-2018

Hoe vertel je de wereld dat het even niet meer gaat?

Niet, is mijn eerste gedacht. Het moet gaan, dit gezin van 2 steunt op mij.

Maar afgelopen najaar had ik plots een kortsluiting in mijn hersenen. Ik geraakte niet meer uit mijn bed. Kleine taken die ik zo klaarspeelde werden een gigantische opdracht. De tranen die ik jaren had opgespaard, omdat ik sterk moest zijn voor Isaiah, kwamen er op de meest onverwachte momenten uit. De ene paniek aanval na de andere..

En dit was net een periode wanneer het eindelijk een beetje stabiel was met Isaiah, er waren geen nieuwe ontwikkelingen en eindelijk was iedereen op de hoogte. Ook financieel hadden we terug wat ademruimte, omdat er heel wat gedoneerd is tijdens de benefiet. Eindelijk heb ik wat tijd voor mezelf en wat gebeurt er.. Ik crash...

En dan begint de rollercoaster van herstel. Toegeven aan jezelf dat je eigenlijk geruime tijd met een overvolle emmer rondgelopen hebt. En eindelijk wordt het tijd om die emmer te ledigen. Jezelf de tijd gunnen, tijd maken. Ik heb eindelijk na al die jaren de kracht gehad om mijn eerste moment als mama te kunnen herbeleven.

Het was een enorme ervaring, maar met een bitter randje. Ik was zo nieuwsgierig naar dat kleine wondertje dat ik 9 maanden in mijn buik had gekoesterd en dan krijg je hem in je handen en dan lijkt het zo onwerkelijk. Heel snel werd ik met de realiteit geconfronteerd, al na 10 minuten, toen het duidelijk werd dat mijn kleine wondertje er anders uitzag. Ik ben dus 10 minuten een zorgeloze mam geweest en daarna begonnen de extra zorgen.