Studiedag Microtie Atresie

12-04-2018


De zomer komt eraan en we beginnen ons jaarlijkse avontuur weer. De vakantie start en de kampen starten ook weer voor mijn kleine kapoen. Dus ook de verdrietige momenten starten weer. Kinderen merken zijn kleiner oortje op en Isaiah heeft verdriet. Dan komen er allerlei vragen naar boven waar ik als mama ook niet altijd een antwoord op heb.


Om antwoorden te vinden en een oplossing te zoeken voor mijn 7 jarige held, ging ik afgelopen jaar actief opzoek. Ik betrok het ziekenhuis in mijn zoektocht, ik besprak het met de school en sinds enkele maanden heb ik me aangesloten op een Facebookgroep en kan ik daar over dingen lezen maar ook vertellen. Voor mij een goede manier om dingen te kaderen.

Toen ik in deze groep vertelde over het verdriet van Isaiah kreeg mijn oproep onmiddellijk gehoor. Ze adviseerde me om eens naar een studiedag over microtie atresie, of voor de mensen die geen dokters of verplegers zijn, een dag over afwijkingen aan de oren, te gaan. "En neem hem gerust mee" werd er nog gezegd.

De studiedag naderde en mijn kleine held had er geen zin in. "Ik ga niet.. waarom moet ik gaan..." maar, omdat je als ouder ook de verantwoordelijkheid hebt om het grotere belang te zien, volharde ik...

Daar zaten we dan in het kinderziekenhuis van Utrecht. Het overweldigde ons allebei, zoveel informatie op een gewone zaterdag. Foto's zien over reconstructies van oren, waar we eigenlijk nog niet aan toe waren. Het was een heel volledig pakket, het was een bad nemen in het onbekende en ik dacht dat ik al veel wist. 

Eigenlijk spijtig dat ik met mijn kleine held naar Nederland moet gaan om deze volledige uitleg te krijgen. Er is duidelijk een andere aanpak bij onze noorderburen.

Ik werd ook geconfronteerd met andere visies en het vraagt veel energie om je eigen visie in twijfel te trekken en tegen een ander aan te leunen om te kijken of je nog steeds achter jou visie staat. In mijn geval vind ik dat een kind weerbaar gemaakt moet worden, hij moet leren omgaan met zijn anders zijn. Maar er zijn ook ouders die vinden dat je een kind een ruggensteun geeft door aanpassingen te doen. Wat voor mij persoonlijk ook vragen oproept.

En dan was er Rein, ons lichtpuntje van de dag. Rein is een jaartje jonger dan Isaiah en heeft het zelfde oortje. Isaiah voelde zich onmiddellijk verbonden met Rein en op de vraag "waarom ben ik de enige" Was een leuk antwoord gekomen. "Je bent niet alleen"