Hier gaan we weer...

12-05-2016

Daar zat ik dan, in de wachtkamer van de operatiezaal. Isaiah reeds in slaap voor een routine ingreep. Ik, even aan de telefoon met een vriendin, toen plots de dokter op mij afkwam.

Hij zette zich naast me en zei "mevrouw, de operatie is niet gelukt. de binnenkant van zijn oor ziet er anders uit. dat verklaart waarom hij niet goed hoort". De grond werd niet echt onder mijn voeten weggemaaid, want dit was al de zoveelste keer dat ik dit meemaakte. Terlkens pakken we de moed bijeen en doen we weer verder.

Nu zijn we weer enkele maanden verder. Isaiah heeft de ingreep van zijn cochlair hoorapparaat achter de rug. Was een pittig avontuur maar we zijn er allebei van verschoten hoe er een wereld voor ons opent.

Dat syndroom van Goldenhar heeft ons deze keer weer niet klein gekregen

Het zorgt telken voor extra zorgen. Ik besef nu meer dan ooit dat het gewoon een plekje moet krijgen in ons leven. Ik heb het vaak proberen verstoppen, je kan het namelijk niet zo goed zien. Maar zoals je kan lezen achtervolgt het ons. Telkens worden we geconfronteerd met nieuwe zorgen.

Dokter diagnotiseren de symptomen verkeerd omdat ze het syndroom niet kennen. Je wilt advies maar toch hem je een zeker wantrouwen.

Zijn opgewektheid en zijn glimlach geven me de vleugels om het telkens weer met veel liefde te omhelzen en een oplossing te zoeken. Zodat het zo eenvoudig mogelijk in ons leen inpast en vooral zodat hij niet voelt dat hij anders is.. ook al is anders zijn niet zo erg!